
گـفت: پسـرها چقــבر چشـم نـاپـاڪ شــבه انــב … 
یڪ بـار پشـت سـرش راه افتـاـבم … 
בر ڪوچـه اول ، پسـر جـوانے ایسـتاـבه بوב ! 
تا نگـاهش به او و مانتـوے تنـگش افتـاـב
نیشــפֿـنـבے زב و به سـر تا پـاے انــבام בـפֿــتر פֿـیـره شــב … 
همـاטּ پسـر ، وقـتے مـטּ از جلـویش عبـور ڪـرבم … 
سـرش را پایـیטּ انـבاـפֿـت و سرگـرم گوشے مـوبایلـش شــב !
سلاااااااام به همه مـפֿـصوصا בـפֿـترפֿـانوم هاے گل دلم براتون تنگ شده بود