امام رضا (ع) در مورد فلسفهي نماز می فرمایند:
نماز خواندن و مداومت ياد خدا در شب و روز، سبب ميشود كه انسان مولا و مدبر و خالق خود را از ياد نبرد و روح سركشي و طغيانگري و عجب و غرور وجود او را فرا نگيرد.
او در نماز در مقابل مولاي عظيم الشأن خويش تواضع و فروتني نشان داده و پيشاني بر خاك ميسايد، طلب رحمت و بخشش و مغفرت از خطاها و لغزش هاي خويش ميكند. اين عمل هر روز تكرار ميشود و تداوم آن روح عبوديت و بندگي را در فرد نمازگزار تقويت ميكند.
تقديس و تسبيح مداوم جان و دل انسان را با مبدأ مرتبط ميسازد و به اين ترتيب به سوي خوبي ها و كمال گام برميدارد و از زشتيها و ناپاكي ها فاصله ميگيرد. افزون بر آن دعاها و خواسته هايي كه در نماز از خداي متعال ميخواهد به آرزوهاي ديني و دنيوي نائل ميشود.

هنگامیـ که خدا از پشتـ دست هایشـ را روی چشمانمـ گذاشــت .. از لای انگشتانشـ آنقدر محو دیدنـ دنیا شدمـــ که فراموش کردم منتظر استــ نامش را صدا کنم!






