فلسفه آفرینش انسان، بندگى و عبادت و عبودیّت است.این صریح كلام الهى در قرآن كریم است كه مى ‏فرماید:
«وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ» (ذاریات، آیه 56)
 جن و انس را، جز براى پرستش و بندگى خود نیافریدم.
این حكمت و هدف والا، سرلوحه همه رسولان الهى نیز بوده است. در قرآن مى ‏خوانیم:
«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِى كُلِّ اُمَّةٍ رَسُولاً اَنِ اعْبُدُوا اللّهَ وَاجْتَنِبُوا الطّاغُوت» (نحل، آیه 36)
در هرامّتى پیامبرى برانگیختم كه (به مردم بگویند:) بنده خدا باشید و از طاغوت بپرهیزید.
ناگفته نماند كه این بندگى كردن، سودى به خدا نمى ‏رساند بلكه مایه عزّت و سعادت خود انسان است وگرنه خداوند بى نیاز مطلق است:
✧من نكردم خلق تا سودى كنم‏
✧بلكه تا بر بندگان جودى كنم
اگر معلّم به شاگردانش مى‏ گوید: درس بخوانید، نفع این درس خواندن به خود آنان بر مى‏ گردد و براى معلّم سودى ندارد.
________________________
منبع«کتاب 114 نکته درباره‌ی نماز، محسن قرائتی»